Το συναίσθημα και για τους δυο μας ήταν υπέροχο και πολύ συναρπαστικό. Μπορώ να φανταστώ τι περνούσε από το μυαλό των γονιών μας. Καλά ντυμένοι για τη χειμερινή περίοδο στη Βουλγαρία, κατευθυνθήκαμε προς το αεροδρόμιο της Σόφιας. Εκεί, όπως πάντα, ο ενθουσιασμός μεγάλωνε, ειδικά όταν κάναμε ουρά στο γκισέ της Qatar Airways και η οθόνη από πάνω έγραφε... Μπανγκόκ. Ομολογώ ότι ακόμα και καθώς γράφω αυτή την ιστορία και εύχομαι να ήμουν εκεί. Σχεδόν 5 ώρες αργότερα βρισκόμασταν στο αεροδρόμιο της Ντόχα, αλλά αυτή τη φορά, σε αντίθεση με το δεύτερο ταξίδι μου, με την τέλεια υλικοτεχνική υποδομή μιας αναμονής μόνο 2 ωρών. Αρκετός χρόνος για να απολαύσουμε τη θέα του αεροδρομίου. Κάθε φορά που μένω εκεί αισθάνομαι πραγματικός πολίτης του κόσμου. Και τότε είδαμε ανθρώπους όλων των φυλών, θρησκειών και εθνικοτήτων. Ανθρώπους με διαφορετική ενδυμασία, έθιμα και παραδόσεις. Όλοι βιάζονταν να πάνε κάπου. Θα αναφέρω εδώ κάπου ότι μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης επίσκεψής μου στην Ταϊλάνδη, είχα την τιμή, με τον ίδιο φίλο από την πρώτη μου επαφή με την Ταϊλάνδη, να χρησιμοποιήσω ξανά τις υπηρεσίες της Qatar Airways και το ταξίδι ήταν εντυπωσιακό. Μέσα σε 2 εβδομάδες τότε περιηγηθήκαμε στο Χονγκ Κονγκ, στο Μακάο, στην Κουάλα Λουμπούρ και στη Σιγκαπούρη. Αλλά, πίσω στην ιστορία. Ήρθε η ώρα και επιβιβαστήκαμε στην υπερωκεάνια πτήση για Μπανγκόκ. Ήταν η πρώτη φορά που η γυναίκα μου θα πετούσε τόσο μακριά στη ζωή της και το ενδιαφέρον της ήταν έντονα καθηλωμένο σε αυτό το γεγονός και η συγκίνηση ήταν συγκλονιστική. Είχαμε ήδη επιβιβαστεί στο αεροσκάφος του Κατάρ και ψάχναμε να βρούμε τις θέσεις μας. Διαβάζαμε και περπατούσαμε προς τα πίσω. Αλλά... αποδεικνύεται ότι δεν μπορούμε να βρούμε τις θέσεις μας και είμαστε σε αμηχανία. "Πού είναι οι θέσεις μας; Γιατί δεν τις είδαμε;" είπαμε τότε στον εαυτό μας, κοιτάζοντας ο ένας τα μάτια του άλλου. Ναι, θα έλεγε κανείς, ήταν τόσο ενθουσιασμένοι με αυτούς τους δύο που τους έχασαν, αλλά όχι... είχαν εξαφανιστεί. Τηλεφωνήσαμε σε μία από τις αεροσυνοδούς και περιμέναμε με αμείωτο ενδιαφέρον το αποτέλεσμα. Αποδείχτηκε ότι υπήρχαν θέσεις... αλλά, στον δεύτερο όροφο του αεροπλάνου. Χαχα... ανεβήκαμε κάποιες σούπερ σπειροειδείς σκάλες που έμοιαζαν με μπαρ και βρεθήκαμε σε έναν χώρο με περίπου 100 καθίσματα, μπροστά από τον οποίο ξεκινούσε ένας χώρος VIP με καθίσματα και... μπαρ. Ακριβώς μπροστά τους ήταν μια περιοχή VIP με φαρδύτερα καθίσματα με πρόσβαση στο διαδίκτυο κατά τη διάρκεια της πτήσης. "Ωραία! Γιατί όχι!" ζητωκραυγάσαμε και με υπερηφάνεια πήραμε τις θέσεις μας. Απολαύσαμε τον επαγγελματισμό και την απροβλημάτιστη πτήση και μετά από περίπου 7-8 ώρες βρισκόμασταν στο αεροδρόμιο Suvarnabhumi της Μπανγκόκ. Υπήρχαν τόσοι πολλοί άνθρωποι στο αεροδρόμιο, ήταν σαν να είχε ξεχυθεί ο μισός κόσμος εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Η ζέστη και η υγρασία τρύπωναν πίσω από μερικές ανοιχτές πόρτες. Περιμέναμε περίπου μια ώρα για να διεκπεραιώσουμε τα χαρτιά μας και κατευθυνθήκαμε προς το ξενοδοχείο Bayoke Sky Hotel.