Περάσαμε μερικές ώρες στην αγορά χαζεύοντας, τραβώντας φωτογραφίες, τρώγοντας χυμούς και διάφορα καλούδια, και ήρθε η ώρα για το κολλημένο στην αγορά Chatucak Park. Αφού ξεκουραστήκαμε για λίγο στο πρώτο διαθέσιμο παγκάκι που εμφανίστηκε, παρασυρθήκαμε για να δούμε πώς ήταν οργανωμένο και αν υπολείπονταν σε τίποτα από το άλλο μεγάλο πάρκο, δηλαδή το Lumpini. Μείναμε κατάπληκτοι από την τάξη και την καθαριότητα του Chatucak, κάτι που δεν περιμέναμε, ειδικά υπό το πρίσμα των πολλών πραγμάτων για φαγητό που πωλούνται στην ίδια την αγορά. Όμορφοι φοίνικες και πολύχρωμη βλάστηση εναλλάσσονταν, με παγκάκια τοποθετημένα γύρω τους. Όποιος ήθελε μπορούσε να κάνει μια βόλτα με βάρκα ή ποδήλατο στην ήσυχη λίμνη, αν το επιθυμούσε. Κάναμε μια μεγάλη βόλτα, πολλά βίντεο και φωτογραφίες, και ήταν ώρα να ολοκληρώσουμε τις δραστηριότητές μας στην περιοχή, όταν συνέβη αυτό που θα αποτελούσε την κατάληξη ολόκληρης της περιπέτειάς μας στην Ταϊλάνδη, και γιατί όχι ολόκληρου του βιβλίου. Τι ήταν αυτό που συνέβη και μας έκανε να του δώσουμε τόση σημασία; Τώρα θα το μάθετε εσείς . Όντας στην περιοχή με τους φοίνικες του πάρκου, αναρωτηθήκαμε γιατί δεν υπήρχε κανείς ξαπλωμένος κάτω από αυτούς, δεδομένου ότι ηλικιωμένες Ταϊλανδέζες πουλούσαν ψάθινα χαλάκια. Έτσι αποφασίσαμε να δώσουμε τον τόνο και να δούμε πώς θα αντιδρούσαν οι άνθρωποι γύρω μας σε αυτή μας την επιθυμία. Φτάσαμε στην πρώτη Ταϊλανδή γιαγιά και μετά από ένα σύντομο παζάρι, χωρίς το οποίο δεν υπάρχει παζάρι στην Ταϊλάνδη, αγοράσαμε ένα χαλάκι διαστάσεων περίπου δύο επί δύο μέτρα. Μέχρι εδώ όλα καλά... Αλλά, σε μια υπέροχη στιγμή, η ίδια αυτή γιαγιά-πωλήτρια με κοίταξε με ένα περίεργο βλέμμα και στα δυνατά κίτρινα μάτια της μπορούσα να διακρίνω κάποια αγωνία και μια έντονη επιθυμία να μοιραστούμε κάτι σημαντικό. Η περιέργειά μου μεγάλωσε, γιατί πραγματικά επιθυμούσε να μου απευθύνει μια παρατήρηση. Και... εκείνη τη στιγμή, συνεχίζοντας να με κοιτάζει φοβισμένα και επίμονα, προέβλεψε ότι "Δεν θα ξαναγυρίσεις σπίτι!"... Πώς θα αντιδρούσατε τότε; Πιθανώς, όπως οι περισσότεροι από εσάς, αντέδρασα παρόμοια και αποφάσισα να την αγνοήσω. Η σύζυγός μου με κοίταξε περίεργα, ψάχνοντας να βρει κάτι να πει. Έτσι ήμουν υποχρεωμένος να αντιδράσω, τουλάχιστον σε εκείνη, και τότε ανέφερα: "Μάλλον εννοούσε ότι πρέπει να μείνω να ζω στην Ταϊλάνδη και να παντρευτώ μια Ταϊλανδή!;" Και μετά χαμογέλασα και προχωρήσαμε χωρίς να αναφερθούμε περαιτέρω σε αυτή τη γιαγιά. Αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτό που θα διαβάσετε στη συνέχεια στο βιβλίο μου θα σας κάνει να ανατριχιάσετε επανειλημμένα, να ιδρώσουν τα χέρια σας και να ξαναζήσετε τη στιγμή σαν να ήσασταν εκεί μαζί μας. Ας προχωρήσουμε λοιπόν και ας δούμε τι είχε συμβεί... Μετά τη βόλτα μας στο πάρκο και σε εκείνη την τεράστια αγορά, επιστρέψαμε στην περιοχή του Μνημείου της Νίκης για να βγάλουμε φωτογραφίες και να ρίξουμε μια ματιά στην περιοχή. Το μνημείο ανεγέρθηκε για να τιμήσει τη νίκη της Ταϊλάνδης στον γαλλο-ταϊλανδέζικο πόλεμο το 1941. Είναι ένα μέρος που φέρνει υπερηφάνεια στους ντόπιους και έχει τη δική του ενέργεια και δεν πρέπει να το χάσετε αν είστε τουρίστας στην Μπανγκόκ. Σημειώσαμε και εκεί την παρουσία μας και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για σύντομη ξεκούραση και αλλαγή ρούχων. Το δείπνο στο Bangkok Mall ήταν στα σκαριά, και μετά σχεδιάζαμε να επισκεφτούμε το τοπικό μπαρ στον τελευταίο όροφο του Bayoke Sky, όπου είχαν αναρτηθεί αφίσες για ένα αναμενόμενο πάρτι. Μια ώρα αργότερα ήμασταν έτοιμοι να βγούμε και πάλι έξω. Όπως σας έχω ήδη πει, δεν μας αρέσει να αράζουμε, αλλά να αξιοποιούμε ποιοτικά τον χρόνο που έχουμε σε κάθε προορισμό, ρουφώντας την τοπική κουλτούρα, τις παραδόσεις, ακόμα και κάποιες συνήθειες. Παραδόξως, καθώς πλησιάζαμε στο εμπορικό κέντρο, κάτι μέσα μας γύρισε και μας έκανε όρεξη να φάμε ευρωπαϊκό φαγητό. Για το σκοπό αυτό, πήγαμε μια βόλτα στο Terminal 21, ένα άλλο μεγάλο εμπορικό κέντρο, και βρήκαμε ένα εξαιρετικό ιταλικό εστιατόριο στην περιοχή και παρά τις αντιξοότητες, φάγαμε μια μεγάλη ζεστή πίτσα. Τι στο καλό... είμαστε κι εμείς άνθρωποι. Είχαμε βαρυγκωμίσει λίγο γιατί τι θα ήταν μια πίτσα αν δεν τελείωνε με κάτι γλυκό, ειδικά η ιταλική; Επιδεινώσαμε ακόμα περισσότερο την κατάσταση του στομάχου μας με την κρέμα μασκαρπόνε. Το συναίσθημα μετά από ένα τέτοιο γεύμα δεν μοιάζει και πολύ με το να πηγαίνεις σε ένα μπαρ, αλλά ήμασταν ήδη έτοιμοι να δούμε τι είδους πάρτι θα γινόταν εκεί, συν το ότι ήταν μόνο 10 ορόφους πάνω από το σπίτι μας tamo. Ωραία, θα μπορούσαμε να γυρίσουμε σπίτι με τα πόδια. Ήταν 11 το βράδυ και πίναμε κοκτέιλ στο μπαρ. Ο κλιματισμός ήταν τόσο δυνατός που έπρεπε να φορέσουμε μακριά ρούχα, και ο κώδικας ντυσίματος της εκδήλωσης το πρότεινε. Ειλικρινά δεν ήταν αυτό που περιμέναμε, αλλά η αίσθηση του να πίνουμε κάτι με τέτοια θέα προκαθόρισε την καλή μας διάθεση. Μετά από 2 ώρες, ήμασταν ήδη στα κρεβάτια μας, αλλά πήραμε επίσης το χρόνο μας στη νυχτερινή Μπανγκόκ, καθισμένοι στις πολυθρόνες μπροστά από το παράθυρο στον 74ο όροφο. Μια υπέροχη μέρα, ήμασταν πολύ χαρούμενοι